• Meervogels 2 in opener met glans langs SCO 2

    En opeens zijn we 18 maanden verder en beginnen we weer aan een nieuwe fase. Geen verplichtingen meer die het korfballen verhinderen. Geen ..ach laten we het achter ons laten, wel blijven opletten maar ongedwongen genieten van het spelletje.

    Ook bij S2 is er wel wat gebeurd en heeft Hugo de club wel verlaten maar laat regelmatig van zich horen / zien en blijft daardoor verbonden met S2. Peter is nu alleen verantwoordelijk voor S2 en die taak dichten wij hem wel toe hoor, haha.. Qua samenstelling zijn Duncan en Milou doorgestroomd van A1 en gaan zo hun debuut in de selectie maken.

    Nog wel een tegenvaller te melden want Kelly zal haar rentree nog even moeten uitstellen want na een jaar van revalideren is er nog een hobbel in het traject opgedoken maar hopelijk slechts een kwestie van tijd. Wel goed om te zien dat Daphne – die hetzelfde loodzware traject heeft doorlopen qua revalidatie – wel haar 1e competitie minuten gaat maken. Nog even geduld en de knieband zusjes kunnen gezamenlijk op het korfbalveld die periode afsluiten.

    Twee jaar geleden dus een memorabele wedstrijd waar we tot 3 minuten voor tijd afstevenden op een nederlaag tegen een erg fanatiek spelend SCO dat op sommige momenten tegen en heel soms over het randje speelde maar daardoor wel liet zien dat er niet te sollen viel met ze. Op dat vlak zouden we dan niet meer verrast mogen worden.

    Vooraf gaf Peter nog aan dat hij er een goed gevoel bij had, dat de trainingen scherp waren en ook dat de ploeg ten opzichte van 2 jaar geleden “er beter in stond”…trainersjargon van een inmiddels steeds meer ervarener coach…volwassen reactie en dooooorrr..

    Helaas was Duncan geblesseerd geraakt in de laatste week dus werd Jasper meegenomen als 5e heer en zou zeker ingezet worden als dit noodzakelijk zijn.

    Nadat chauffeur Kees alias Rakesh o.i.d. de bus keurig had afgeleverd en we via Leiden en de familie Kerrebijn uiteindelijk na een pitsstop met daarbij nog een pisstop aankwamen rond 16.45 was het klaarstomen voor de 1e competitieminuten van seizoen 21-22.

    En klaar, dat waren we want na het 1e fluitsignaal was MV messcherp. De 1e aanval van de Friezen was fel en vol snelheid en toen was er even dat moment van “oef’ maar dat werd al heel snel een “oef” in ons voordeel.

    Van de 3 tergen aanvallen die volgden was  Marisha 2x het  eindstation door als een duveltje uit een Zoetermeers doosje (net die bedoel ik niet want ze komt niet uit Zoetermeer) iedere keer voor haar dame uit te komen waardoor SCO hun aanval moest staken, 100% focus.

    Na de eerste onderschepping  overigens gevolgd door Otje die binnen 29 seconden de score had geopend door een heerlijke in / out actie hoppa die kan maar binnen zijn.

    We verhogen de feestvreugde – ook al is de wedstrijd jong – als Otje een zelf verdiende stip omzet in de 2-0 en in ieder geval een prima begin.

    We geven vervolgens nagenoeg niets weg. SCO zocht wanhopig naar een gat in onze verdediging en als deze onverhoopt kwam was het schot niet zuiver. Het 1e gedeelte was daardoor, door een prima beleving dan ook bijna perfect te noemen.

    Jaimy is het die na een kleine 12 minuten om de korf wandelt, een versnelling in zet naar de achterkant, op tijd aangespeeld wordt en in de draai de 3e treffer weet te maken.

    Als er dan een minpuntje zou moeten zijn – maar dan moet je echt zoeken – dan is het dat we SCO lang  in leven lieten in deze periode. Schoten net op de rand of net niet maar dan nog niet het gevoel dat het minder ging. Je drukte enkel nog niet het verschil in punten uit.

    Er waren een kleine 17 minuten nodig om SCO  te dwingen tot een time-out want ook in deze periode lukte het de thuisploeg niet om een gat door onze ondoordringbare verdediging te vinden. De felheid waar mee de onzen begonnen was indrukwekkend te noemen.

    En als je dan denkt dat een time-out extra energie geeft dan klopt dat, maar wel voor de onzen haha. Het was namelijk Marisha die haar prima start van de wedstrijd gestalte gaf door de 4-0 te scoren en als 1 minuut later ook onze scoringsmachine van der Weg mee gaat doen en de 5-0 maakt dan is het echt tijd voor SCO om zich serieus zorgen te maken thuis niet tegen een afmat partij aan te lopen.

    We praten namelijk niet over de 2e klasse onderbond met Habbekwakkeveen als opponent, nee het is gewoon de Overgangsklasse.

    Negentien minuut dertien seconden, dat was het sein voor SCO om mee te gaan scoren en hun 1e treffer op het scorebord te zetten en eindelijk die hatelijke 0 wegpoetsen.

    Deed ons dat dan iets? Nou nee want Jay was het met een stip het verschil weer op 5 bracht, gevolgd door een lichte maar duidelijke hoorbare blok van Van der Weg, “ook dat nog” zou SCO moeten denken in deze fase.

    Jongeheer Roos had er nog geen genoeg van want behalve het professioneel uitblokken van zijn heer – keer op keer op keer – tovert hij ook nog eens van de zijkant de 7-1 erin. Iedere treffer vergezeld van gejuich en gejoel aan beide kanten van het veld, zowel van S1 als van de supporters.

    Ruim 2 minuten voor de rust de 2e Friese treffer maar het slotakkoord komt toch echt weer van het ontketende MV 2 als Lars W loepzuiver vanaf de zijkant de ruststand op 8-2 brengt. Ooit een niet zo fijne uitslag van een klassieker (althans ligt eraan voor wie je bent haha, maar ja wat was de eindstand in dat jaar…we dwalen af Plug, niet doen!).

    De belletjes en appjes naar diverse thuisfronten werden verricht en het is dan altijd belangrijk hoe de ploeg uit de kleedkamers komt. Het was aan de koppen van SCO te zien dat dit met de nodige nieuwe gezichten was dus even kijken hoe of wat.

    O ja , hoe kwam Meervogels uit de kleedkamer?, nou net scherp als de 1e en misschien nog wel scherper want het duurde maar liefst 12 hele seconden voordat Mike nummer 9 er al in had liggen – gebalde vuist  en al - en dus vrolijk doorgaan waar we gebleven waren.

    Ok de start was weer voor de ploeg van Peter (en mee-coachende Kel) maar er was duidelijk een andere dynamiek te bemerken bij de thuisploeg. Meer agressie, wilskracht en onverzettelijkheid wat al snel leidde tot de nodige treffers.

    Van de volgende 4 treffers waren er 3 van de thuisploeg met daar tussen in Lars W met een vrije bal die doel trof en zodoende na een kleine 5 minuten in de 2e helft een 10-5 voorsprong, niets om je zorgen over te  maken maar wel scherp blijven.

    Laat dat nou net een taak zijn die MV2 vandaag op de 11e september enorm goed in de oren had geknoopt want wat SCO ook probeerde, het was onvoldoende om ons van ons stuk te brengen.

    Een splijtende pass van Mike zet Jeanine helemaal vrij onder de korf die het cadeautje uitpakt. SCO blijft mee scoren maar de buffer is daar en we waren niet van plan een reddingsboei toe te werpen.

    Een kleine 10 minuten gespeeld en SCO probeert de laatste strohalm uit te spelen genaamd kleine irritaties opwerpen maar ze zouden beter moeten weten want dat lukte 24 maanden geleden niet en ook nu waren we daar niet vatbaar voor. De juiste mensen op de juiste plek, net zoveel agressie erin gooien maar wel met meer slimmigheid.

    Er volgt een 11-6 maar dan is het tijd om de wedstrijd definitief in het slot te gooien. Met Zwitserse precisie slopen wij de laatste muur van SCO als Lars W (stip), Jay (zijkantje), Mike (heerlijk  afstandje) en Otje zijn heer vreselijk KOEKOEKT en dan staat het 15-6 met nog 11 minuten te gaan.

    De wedstrijd is gespeeld en Milou en Jasper maken hun verdiende minuten als we nog 1x zelf scoren met Lars W aan de trekker.

    Als het eindsignaal klinkt staat daar een heerlijke 16-11 overwinning op het bord.

    Vanaf het eerste fluitsignaal stond er vandaag een MV 2 op het veld dat zo scherp was als je maar zou willen zien. Verdedigend ijzersterk en aanvallend dodelijk op de momenten waarop het moest om het verschil te maken, te behouden en uiteindelijk uit te bouwen.

    Tuurlijk zijn de treffers belangrijk maar als je zag hoe ook Daphne, Michelle, Marisha en Jeanine  hun meiden aan banden hebben gelegd, helemaal geweldig om te zien. Zeker als je ziet en weet dat Daph haar rentree na 2 jaar blessureleed heeft vervolmaakt….topper ben je.

    Als je dan toch een wedstrijd moet kiezen om de laatste 18 maanden mee af te sluiten dan is het deze wel. Ook al had er een regenbui gekomen dan was de zon spontaan gaan schijnen met zoveel bezieling. Ok drijf misschien wat door maar de woorden van Peter na de pot zeiden voldoende.

    “Dit wilde ik zien en dan weet je dat het goed zit” Is dit dan een garantie voor de komende 27 wedstrijden van het seizoen, nee uiteraard niet maar deze zijn alvast binnen en dat is een mooie opmaat naar volgende week als we de 1e thuis pot tegen Rohda uit Amsterdam gaan spelen voor ons thuispubliek.

    Het is niet om aan klantenbinding te doen maar de ploeg heeft er zin in en dat kan leiden tot mooie vervolgpotjes, ik zou zeggen…komt dat zien.

    Klasse guys en zo de busreis aanvangen richting Zoetermeer zal geen probleem worden denk ik zo maar.

    Eric Plugge                                                                   

    De treffers van: Lars W (5), Jaimy, Mike en Lars O (3) en Jeanine en Marisha (1).

    Foto’s van Ellen van Lomwel

     

     

    Opperste concentratie